Ksiądz Wojtek

Siedem lat temu przybył do naszej społeczności by pełnić posługę wikariusza.Początkowo niesmiały pomalutku zaczął rozwijać u nas skrzydła swej posługi.Jest niesamowicie dobrym mówcom dlatego też z tego powodu ludzie lubili chodzić na mszę kiedy Wojtek sprawował ją.
Tak się złożyło że w tym okresie na początku jego pracy ja bardzo rzadko chodziłam do kościoła.powodem było nic innego tylko grzech który dusił mnie i nie pozwalał konfrontować go z prawdą.Kiedyś raz poszłam i natrafiłam właśnie na niego.Słuchając kazania poczułam jakby coś we mnie pękło!Myślałam w duchu sobie skąd on wie o mnie tyle rzeczy bo miałam wrażenie że mówi do mnie.Wróciłam do domu i dalej myślałam o tym co mówił.Jego słowa bardzo mocno utkwiły mi w głowie.Od tego czasu coraz częściej zaczęłam chodzić do kościoła.Dzięki niemu i temu co zrobił dla mnie zaczęłam na nowo żyć!
Jest bardzo skromnym księdzem ale upartym i potrafi doprowadzić ważne sprawy do końca .Ma niesamowicie ogromne poczucie humoru.bardzo duzo robi dla młodzieży.
Dziś odprawiał ostatnią mszę w naszej parafi. Frekfencja dopisała! Powiem wam odbyło sie wszystko bardzo spontanicznie ludzie nie kryli wzruszenia Nie pamiętam żeby kiedyś było takie pożegnanie.Proboszcz u nas nie ma zwyczaju organizować takie"imprezy"
Siedem lat to szmat czasu....można sie przyzwyczaić i na prawde poznać jakim kto jest człowiekiem.Oby takich księży było jak najwięcej!!!Przed tym człowiekiem chylę czoło a nie robię tego często.

Kolory tęczy na niebie lśnią
słońce maluje je ręką swą.
Dotyka ciała i pieści je
dotyka ciebie dotyka mnie.
Niech nie przemija ten błogi stan.
Niech nie odchodzi daleko w dal.
Bo ciepła pragniemy wszyscy wraz

bo słońce piękną melodię gra.

                                                                       

                                                                     

Trochę muzyczki na ten gorący dzień

                           

                            
                  POZDRAWIAM!

   


                

                             

                            

Tęsknota

Kiedyś zatęsknisz  tak powtarzała dziewczynce matka.Dziewczynka tylko radośnie sie uśmiechnęła i pobiegła się bawić.Nie rozumiała co oznacza tęsknić.Lata mijały ojciec wyjechał w delegację i dopiero wtedy poznała smak tęsknoty ponieważ była z ojcem bardzo związana.Czekała z utęsknieniem na listy od niego.Wtedy poznała jeden z wielu rodzajów ęsknoty.kilka lat póżniej poznała chłopaka zaczęli się spotykać.Nawet się nie zorientowała kiedy znajomość przerodziła się w miłość.Tęskniła za chłopakiem którego długo nie widziała.Była to jednak zupełnie inna tęsknota niż za ojcem którego przecież również mocno kochała.Szkołę kończyła w innym mieście gdzie mieszkała w akademiku.Kiedy nadchodził wieczór myślała o domu...Kochała swój dom rodzinny.Ile tych tęsknot myślała sobie kiedy przypomniała sobie słowa matki zatęsknisz,oj zatęsknisz.
Tęsknota wpisana jest w nasze życie.Bez niej właściwie nie ma nic co porusza nas tak bardzo.Kiedyś gdzieś przeczytałam że kto umie tęsknić potrafi też kochać.Dlaczego tęsknimy?